30 Μαΐου 2015

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Το στίγμα" Σαμαϊλίδου Ρούλα

Την Τρίτη το αργότερο θα βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων το νέο βιβλίο της αγαπημένης συγγραφέως κας Σαμαιλίδου Ρούλας : "Το στίγμα"


Μάης 2015 Το στίγμα Στο χωριό τους, μια κοινωνία κλειστή, όπου μοιραία βασίλευαν και όριζαν τη ζωή των ανθρώπων παμπάλαια ήθη και έθιμα, προκαταλήψεις και άγραφοι νόμοι, έφθανε και μια κουβέντα μόνο να στιγματίσει κάποιον βάζοντάς τον στο περιθώριο. Πόσο μάλλον όλο αυτό που έγινε… Σήκωσαν λοιπόν γύρω τους τείχη ψηλά και έκλεισαν όλους τους άλλους απ’ έξω. Οι πληγές τους ποτέ δεν έκλεισαν. Κακοφόρμισαν μάλιστα και μόλυναν και τους ίδιους. Ξεκομμένοι ζούσαν εκεί στην άκρη του χωριού μέχρι που έφυγαν οι παλιοί και έμειναν οι καινούριοι. Η ιστορία τους όμως κάθε άλλο παρά ξεχάστηκε. Πέρασε από γενιά σε γενιά σαν παραμύθι. Παραμύθι που ακόμη και ο θάνατος των παλιών δεν μπόρεσε να φέρει και τη δική του λήθη αλλά σαν ποτάμι παρέσυρε στο διάβα του όλους τους ζωντανούς επηρεάζοντάς τους και διατηρώντας τους σκιές μέσα στη ζωή. Πώς να αντέξουν ακόμη ένα στίγμα που θα έφερνε η γέννηση του εξώγαμου παιδιού της Χρυσάνθης;"


Βιβλία της κας Σαμαϊλίδου



29 Μαΐου 2015

Σκέψεις από τον Έλληνα Λύκο

" Τέσσερα χρόνια τώρα σκοτώνουν τους ανθρώπους μου
οι βόμβες τους είναι το χαρτί
τα ψέματά τους σαν το παλιό ντουφέκι
και όλοι οι άμαχοι
οι γείτονές μου εδώ
αιχμάλωτοι στην χώρα τους μέσα σε μια στιγμή... "


 
Έλληνας Λύκος


https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%9B%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CF%82-GreekWolf/775601452478064?fref=ts 

Μόλις κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Λιβάνη!

1. "Οι δεσμώτες των σκιών" Ευαγγελία Ευσταθίου


"Ο Σεμπάστιαν Ντάνιελ Αλεξάντερ Κέιν ανατράφηκε με σκληρότητα για έναν και μόνο σκοπό: να εκπληρώσει τις γραφές μιας πανάρχαιας κέλτικης προφητείας την οποία πίστευαν τυφλά δύο αντίπαλα μυστικιστικά τάγματα. Είχε το σημάδι. Ήταν απόγονος βασιλικής γενιάς. Και όφειλε να ενωθεί με τη Μία για να φέρουν στον κόσμο ένα πλάσμα τέλειο, άτρωτο από όλες τις ασθένειες, ευφυές και χαρισματικό, που προοριζόταν να καθορίσει την τύχη του κόσμου.
Η Καρολίνα Σερέτη μεγάλωσε προστατευμένη από την ίδια αυτή μοίρα, θεωρώντας ότι το σημάδι του λωτού στο δέρμα της ήταν μια τυχαία ατέλεια, αν και από μικρό κορίτσι διαισθανόταν πως η ύπαρξή του θα καθόριζε με κάποιον τρόπο τη ζωή της.
Εκείνος δεν πίστεψε ποτέ.
Επέλεξε τη σύγκρουση, τη φυγή, τον πόλεμο.
Εκείνη δεν έμαθε ποτέ. Ζούσε με τα όνειρα και τα γοητευτικά παραμύθια της, μέχρι την έναρξη της μάχης.
Όμως, όσο σθεναρά αντιστέκονταν και οι δυο στην παραφορά της εμμονής και στο όραμα της κυριαρχίας, τόσο πιο ανελέητα ισχυρές γίνονταν οι αόρατες δυνάμεις που οδηγούσαν στην ένωσή τους.
Ήταν ο Ένας και η Μία, απόγονοι του ίδιου βασιλιά.
Κουβαλούσαν την ίδια παντοδύναμη μοίρα.
Ήταν δεσμώτες των σκιών, που απειλούσαν να πνίξουν στα γκρίζα σύννεφα τη ζωή τους.
Καθώς ο θάνατος παραμονεύει, καθώς η αγάπη αναζητά το ξίφος που θα κόψει τις αλυσίδες και ο φόβος εναλλάσσεται αδιάκοπα με την ελπίδα, οι ασπίδες μοιάζουν καμωμένες από χαρτί και σκόνη. Ο Σεμπάστιαν και η Καρολίνα δίνουν μάχη για να σπάσουν τα δεσμά και να απαλλαγούν από το βάρος της Προφητείας. Θα τα καταφέρουν, ή θα υποταχθούν τελικά στο πεπρωμένο;"


2. "Πεπρωμένο" Aprilynne Pike


"Η Λόρελ ζούσε ευτυχισμένη σαν ένα συνηθισμένο κορίτσι – μέχρι που ανακάλυψε ότι ήταν νεράιδα.
Από τότε η καρδιά της μοιράστηκε ανάμεσα στο μαγικό βασίλειο του Άβαλον και στον κόσμο των ανθρώπων. Ανάμεσα στα αγόρια που αγαπά περισσότερο: τον τρυφερό Ντέιβιντ και τον άγριο Ταμάνι. Όμως τώρα ένας πανίσχυρος εχθρός απειλεί το Άβαλον και, μέχρι ο κόσμος των νεράιδων να καταφέρει να νικήσει, δεν απομένουν παρά ελάχιστες επιλογές…
Η Λόρελ αντιμετωπίζει τη μάχη της ζωής της για να σώσει οτιδήποτε και οποιονδήποτε αγαπά σε αυτή τη γοητευτική ιστορία μαγείας και μυστηρίου, ρομαντισμού και κινδύνου.
"


3. "Η τέχνη της χαράς" Κατερίνα Γιατζόγλου


"Θέλεις μια ζωή «ήσυχης απελπισίας»;
Αποφάσισε αν στη ζωή σου τα σημαντικά θα υποκλιθούν στα επείγοντα.
Γιατί η χαρά είναι η απόλυτη δύναμη, που σκορπά μακριά το φόβο, το άγχος και τα αδιέξοδα.
Γιατί το γέλιο είναι το «φυσικό ναρκωτικό».
Όλα αυτά που θα διαβάσεις μην τα δεις σαν «πρέπει», αλλά σαν παιχνίδια, γιατί η χαρά δεν έχει κανόνες, αλλά παιδικότητα και ανεμελιά.
Είναι σημαντικό να κάνεις κάποιον χαρούμενο και ευτυχισμένο.
Ξεκίνα από τον εαυτό σου.
Η χαρά είναι το καλύτερο «εμβόλιο» για όλα.
Έχεις καταλάβει ότι η σωματική σου υγεία επηρεάζεται από τη χαρά σου; Όταν είμαστε χαρούμενοι, η άμυνα του οργανισμού μας λειτουργεί πολύ καλύτερα.
Η χαρά είναι μεταδοτική.
Έρευνες έχουν δείξει πως όσοι ζουν σ’ ένα χαρούμενο περιβάλλον είναι 25% περισσότερο ευτυχισμένοι από αυτούς που δεν περιβάλλονται από χαρούμενους ανθρώπους.
Οι δέκτες γίνονται πομποί. "


4. "Πού πήγε" Gayle Forman


"Πάνε τρία χρόνια από το τραγικό ατύχημα.
Τρία χρόνια από τότε που η Μία χάθηκε για πάντα από τη ζωή του Άνταμ.
Τώρα ζουν σε διαφορετικούς κόσμους.
Η Μία είναι ανερχόμενο αστέρι στον κόσμο της κλασικής μουσικής και ο Άνταμ ένας αληθινός ροκ σταρ, που η ζωή του γίνεται πρωτοσέλιδο στα σκανδαλοθηρικά περιοδικά και το κορίτσι του είναι διάσημη ηθοποιός.
Και τότε η τύχη τούς φέρνει ξανά κοντά για μία μόνο νύχτα.
Καθώς εξερευνούν την πόλη που έχει γίνει το «σπίτι» της Μία, ξαναθυμούνται το παρελθόν και ανοίγουν τις καρδιές τους στο μέλλον και ο ένας στον άλλο."


5. "Έτσι ξαφνικά έγιναν όλα" Ιουλία Ιωάννου

"Η Έλενα έχει βιώσει τα διαφορετικά πρόσωπα της ζωής σε όλη τους τη διάσταση. Από μικρό παιδί, μόλις στα δεκατέσσερα χρόνια της, αναγκάστηκε να παντρευτεί και να φύγει για την Αμερική με ένα σύζυγο που αποδείχτηκε τύραννος. Τώρα, για πρώτη φορά μετά από τριάντα ένα χρόνια, επιστρέφει στην πατρίδα της σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από το πεπρωμένο της, τους δύο άντρες που έχουν σημαδέψει το είναι της με διαφορετικό τρόπο ο καθένας: το στοργικό και καλοσυνάτο Βασίλη, που την έχει τυλίξει με την άδολη αγάπη του, και τον παθιασμένο Πέτρο, που όμως σιωπά ανεξήγητα τον τελευταίο καιρό…
Ποιος μπορεί να αλλάξει αυτό που η μοίρα έχει γράψει από πριν για το ρόλο του καθενός;
Γιατί εκείνη είναι που γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί, εμείς είμαστε απλώς οι ηθοποιοί που εκτελούμε κατά γράμμα τις εντολές που μας δίνει."

 

28 Μαΐου 2015

Live και Online Συνέντευξη με τον συγγραφεά Γαβριήλ Αλεξάνδρου!

Η ομάδα "το βιβλίο της παρεας" έχει τη μεγάλη χαρά και τιμή να φιλοξενήσει live και online την Τρίτη 2 Ιουνίου (2/6) τον συγγραφέα του βιβλίου "Χωρίς αερόσακο" Γαβριήλ Αλεξάνδρου. Ο συγγραφέας θα δεχθεί τις ερωτήσεις όλων και θα μιλήσει εκ βαθέων για τον ίδιο αλλά και για το νεό του βιβλίο!


Κατα τη διάρκεια της συνέντευξης θα πραγματοποιηθεί και η κλήρωση του βιβλίου του. Συμμετοχή στην κληρωση θα πραγματοποιείται με τη συμμετοχή σας στις ερωτήσεις που θα τεθούν εκείνη την ώρα στο συγγραφέα!

Σας περιμένουμε με μεγάλη χαρά!!!

Κριτική του βιβλίου "Οι αναμνήσεις μιας Γκέισας" από την Lola Cathrine!


Σε κάποια προηγούμενη ανάρτηση, ένας φίλος σχολίασε «δεν το διαβάζω καν, αλλά συμφωνώ». Ξέρω ότι έκανες πλάκα (δε χρειάζεται να δικαιολογηθείς , αλλά κοίταξα τις αναρτήσεις μου με άλλο μάτι και όντως είναι τρομακτικές . Οπότε θέλω να υπερασπιστώ τα σεντόνια μου (και γράφω ακόμα ένα σεντόνι για να το κάνω αυτό.

Παλιότερα μπαίναμε στα μαγαζιά και ψωνίζαμε ό,τι μας έκανε κέφι, ενώ τώρα διυλίζουμε τον κώνωπα για αξιοθρήνητα ποσά- και δεν πα να λένε για προσφορές πάνω σε προσφορές, άμα δε σου περισσεύουν, δε σου περισσεύουν, τέλος.

Έτσι, όταν θέλω πια να αγοράσω ένα βιβλίο, ξοδεύω μια ολόκληρη μέρα στο διαδίκτυο ψάχνοντας για γνώμες, κριτικές, παρουσιάσεις – και τις διαβάζω ΟΛΕΣ- για να είμαι 100% σίγουρη ότι θα πιάσουν τόπο τα λεφτά που θα δώσω και τα οποία θα κόψω από αλλού – βλέπε «πάλι μακαρόνια?».

Το θέμα είναι ότι όποτε πάω να διαβάσω μια κριτική ή μια παρουσίαση κάποιου βιβλίου, χασμουριέμαι του θανατά, και δυσκολεύομαι απίστευτα να διαβάσω όοοοοοοοοολο αυτό το κατεβατό που αναλύει κάθε φράση του συγγραφέα, έχει λεπτομέρειες μέχρι και για το φαγητό που έφαγε προχθές, και τις περισσότερες φορές το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται είναι τόσο ακατανόητο, που δεν καταλαβαίνω γρυ (Δεν είναι όλες έτσι, αλλά οι περισσότερες)

«Πένα που ταξιδεύει»…. Ζζζζζζζζζ….. «αισθαντική γραφή»……..Ζζζζζζζ……«ολοκληρωμένοι στοχασμοί»….. Ζζζζζζζζζ…….. «ο καμβάς στον οποίο γεννιέται ένας ήρωας»…..Ζζζζζζζζζντουπ (ύπνος)

Κάπως έτσι αποφάσισα να μην εστιάζω στη δομή ή το ύφος του βιβλίου και όλα τα «τεχνικά», αλλά αποκλειστικά στο τι μου έμεινε διαβάζοντάς το, και να το μοιράζομαι μαζί σας με λεξιλόγιο που δε χρειάζεται να μάθει η γλώσσα μου γιόγκα για να το χρησιμοποιήσω – και κάτι να γελάσουμε μετά .

Διάλεξα για σήμερα ένα βιβλίο πολύ πολύ αγαπημένο, από αυτά που τα διαβάζεις κι αν σηκώσεις τα μάτια ξαφνικά, μπροστά σου βλέπεις τον κόσμο και τους ήρωές του και θες λίγα δευτερόλεπτα να ξεκαθαρίσεις το πού βρίσκεσαι. 

Καταρχάς μου ήταν αδύνατο να πιστέψω ότι δεν πρόκειται για αληθινή αυτοβιογραφία και παρόλο που ο (νεότατος) συγγραφέας το ξεκαθαρίζει στην αρχή, εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτή η γυναίκα υπάρχει στ αλήθεια. Είναι τόσο ατμοσφαιρικό, που αν και έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που το διάβασα (το έχω διαβάσει πολλές), μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια τα στενά στα οποία εκείνη περπατούσε. Είναι σαν να έχω πάει κι εγώ εκεί.



Πρόκειται για τις «Αναμνήσεις μιας Γκέισας» του Άρθουρ Γκόλντεν και την αγαπημένη Σαγιουρί. Ποτέ δε θα φανταζόμουν ότι οι γκέισες είναι τόσο υπέροχα πλάσματα και ότι δεν έχουν καμία σχέση με τις πόρνες που νομίζουμε οι περισσότεροι αδαείς (μαζί κι εγώ, μέχρι που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο). Η ιστορία της είναι απίστευτη και τη λάτρεψα.

"Η ιστορία της Σαγιουρί ξεκινά το 1929, όταν το κοριτσάκι με τα παράξενα γκριζογάλανα μάτια ξεριζώνεται από το ψαροχώρι όπου ζει με την οικογένειά του, για να πουληθεί σε ένα από τα πιο γνωστά σπίτια γκεϊσών. Μέσα στην ατμόσφαιρα παρακμής του Κιότο, η Σαγιουρί πρέπει να μάθει την τέχνη της γκέισας: χορό και μουσική, τα μυστικά του κιμονό και του εξεζητημένου μακιγιάζ, τον τρόπο σερβιρίσματος του σακέ και τις μεθόδους ψυχαγωγίας των ισχυρών ανδρών - με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος. Το ξέσπασμα, όμως, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάζει τα σπίτια με τις γκέισες να κλείσουν κι έτσι η Σαγιουρί, με ελάχιστα χρήματα κι ακόμα λιγότερη τροφή, πρέπει να βρεθεί, για άλλη μια φορά, αντιμέτωπη με τη μοίρα της. Και πρέπει, ακόμα, να κερδίσει το μοναδικό άνδρα που αγάπησε στη ζωή της, έστω κι αν αυτό σημαίνει την αυτοεξορία της από την Ιαπωνία.

Αποκαλύπτοντάς μας τον κόσμο της ομορφιάς και της σκληρότητας που κρύβουν τα παραβάν από ριζόχαρτο -εκεί όπου τα πάντα κρίνονται από τα φαινόμενα και όπου η αγνότητα ενός νεαρού κοριτσιού γίνεται αντικείμενο άγριου πλειστηριασμού-, οι "Αναμνήσεις μιας Γκέισας" γίνονται το έπος μιας ολόκληρης εποχής και ταυτόχρονα μια νουβέλα που προκάλεσε ήδη παγκόσμια αίσθηση.

Ένα εκπληκτικό δημιούργημα, γεμάτο με χάρη και ευαισθησία, από έναν εξαιρετικά ταλαντούχο νέο συγγραφέα."

Για πολλές μέρες από όταν το διάβασα πρώτη φορά, κυκλοφορούσα στο σπίτι με μακρυμάνικη μπλούζα καλοκαιριάτικα και ο άντρας μου με κοιτούσε σαστισμένος που του έφτιαχνα καφέ (δεν πίνουμε τσάι) κάθε τρεις και λίγο σηκώνοντας το μανίκι να φανεί ο καρπός.



Φυσικά το μεσογειακό, μαυριδερό χέρι με τη γουρουνότριχα δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με το ντελικάτο, κατάλευκο χέρι της Σαγιουρί.

Την πρώτη φορά μου είπε «βγάλε τη μαλλίνα (πηλιορείτικο) παιδάκι μου, θα πάθεις ιλαρά», τις επόμενες  με ρωτούσε διάφορα - αν έπαθα καμιά αγκύλωση, αν έκανα κανένα τατουάζ και δεν το βλέπει, αν έκανα καμιά λαδιά και προσπαθώ να εξιλεωθώ καλοπιάνοντάς τον («αλλά φτάνει με τους καφέδες, θα λαλήσω, φτιάξε κανένα μουσακά»- κοιτώντας έντρομος προς το αυτοκίνητο) 

Τα παράτησα κι εγώ και τέλος το wannabe- Σαγιουρί . Αλλά το βιβλίο αυτό μπορώ να πω πως είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει. (και σε πολύ καλή τιμή) Και η ταινία επίσης, πάρα πολύ καλή! 

Καλημερούδια!!

Lola Cathrine

27 Μαΐου 2015

Κριτική του βιβλίου "Uglies" - από τη Lola Cathrine!!!

Δεν ξέρω αν το κάνετε κι εσείς, πάντως εγώ με την κρίση πήρα έναν ωραιότατο κουμπαρά και πετάω ψιλά μέσα με σκοπό κάθε μήνα να αγοράζω και κάποιο βιβλίο. Βέβαια σχεδόν ποτέ δε φτάνει το τέλος του μήνα, με πιάνει λύσσα και τα ξετινάζω από τις πρώτες δεκαπέντε μέρες. Αν αναρωτιέστε, το ποσό κάθε μήνα μετά βίας φτάνει τα 20 ευρώ. Συνήθως γύρω στα 15. Και τις περισσότερες φορές ξεμένουμε από λεφτά πριν το τέλος του μήνα, οπότε και του βάζω χέρι. Και ξανά από την αρχή.

Anyway, όταν προσπαθείς να εκμεταλλευτείς κάθε σεντ από μια χούφτα ψιλά και δε βαριέσαι να ψάξεις, μπορεί να πέσεις σε πολύ καλές προσφορές. Και όταν το ανώτατο ποσό που διαθέτω είναι 2-3 ευρώ για κάθε βιβλίο (να πάρω 5-6 με τα ψιλά του κουμπαρά ή πλεονέκτρα) ψωνίζω στα τυφλά (γιατί πόσα αξιόλογα βιβλία μπορεί να βρει κανείς σε τέτοια τιμή?)

Έτσι, μέσα στο πακετάκι που παρέλαβα τα περασμένα Χριστούγεννα, υπήρχε και το βιβλίο Uglies του Σκου Γουέστερφελντ (ακόμα ένα βιβλίο για δεκαεξάχρονα). Είναι το πρώτο της τριλογίας (τα άλλα δύο είναι τα Pretties και Specials, ενώ έχει βγει και τέταρτο, το Extras). Το σνόμπαρα και το άφησα τελευταίο, γιατί μέσα στο πακετάκι αυτό είχα Νόαμ Τσόμσκι- Δυο ώρες διαύγειας, Α. Αϊνσταιν- Πώς βλέπω τον κόσμο και τη δίκη του Σωκράτη- δε θυμάμαι ποιανού. Και φυσικα τα απαραίτητα παιδικά – τα σχήματα-χρώματα-εποχές κλπ κλπ κλπ (τολμώ να αγοράσω βιβλίο μόνο για μένα? Δεν τολμώ !!!)


Διαβάζοντάς το θεωρώντας το περισσότερο χάσιμο χρόνου μιας και το θεωρούσα πολύ νεανικό και το ξεκίνησα για να σκοτώσω (κυριολεκτικά) την ώρα μου τα παγωμένα απογεύματα που τρωγόμασταν με τα ρούχα μας από την κλεισούρα, διαπίστωσα πόσο λάθος έκανα (ακόμα μια φορά). Όπως και με το μυστικό της ‘Ελα και του Μίσα, έτσι και με αυτό έπεσα τόσο μα τόσο έξω.

 Γι αυτό και με κάτι τέτοιες αναγνωστικές εμπειρίες, σταμάτησα να κρίνω ένα βιβλίο από το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, τις γνώμες φίλων και γνωστών και κριτικών. Αρνούμαι πια να στηριχτώ πάνω στην οποιαδήποτε γνώμη του οποιουδήποτε, όχι γιατί είναι άκυρες απόψεις, αλλά γιατί έχω διαπιστώσει (και το υποστηρίζω μέχρι θανάτου LOL ) ότι πάντα -μα πάντα όμως- υπάρχει κάτι να μας προσφέρει ένα βιβλίο και κάτι που εμείς βλέπουμε και δεν το χει δει άλλος, ή κάτι που βλέπουν άλλοι και δεν το χουμε δει εμείς.


Η ιστορία συνοπτικά έχει ως εξής: Σε μια κοινωνία όχι και πολύ μακριά στο μέλλον (θα έλεγα τρομακτικά κοντά), η έφηβη Τάλι περιμένει με ανυπομονησία τα 16α γενέθλιά της, για να υποβληθεί κι αυτή με τη σειρά της- όπως όλοι- στη σειρά πλαστικών επεμβάσεων που θα την κάνουν ΟΜΟΡΦΗ και θα μπορεί πια να περάσει στην άλλη μεριά της πόλης, στη συνοικία των Όμορφων, όπου θα ζει μια ζωή μέσα στη χλίδα και τα πάρτι και φυσικά θα συναντηθεί ξανά με τον κολλητό της φίλο (που έκανε την εγχείρηση λίγους μήνες νωρίτερα).

Η ζωή από την πλευρά των Άσχημων είναι βαρετή, φτωχή και ανούσια, όπου η πλύση εγκεφάλου των νέων από το σύστημα τους κάνει να έχουν ως μοναδικό αυτοσκοπό την εγχείρηση ομορφιάς και την ένταξή τους στην «άλλη», την όμορφη πλευρά της ζωής.

Η περιπέτειες για εκείνη αρχίζουν όταν η φίλη της Σέι, αρνείται να υποβληθεί στις εγχειρήσεις αυτές και το σκάει για ενωθεί με τους υπόλοιπους δραπέτες σε μια εκτός νόμου μικρή κοινωνία Άσχημων. Εκεί που οι άνθρωποι είναι ακόμα ελεύθεροι να σκέφτονται και να νιώθουν σαν άνθρωποι, να αγαπούν, να μεγαλώνουν και να γερνάνε όπως ορίζει η φύση.

Η Τάλι όταν έρχεται η σειρά της, το «σύστημα» γνωρίζοντας τη φιλία της με τη Σέι, της προτείνει να λειτουργήσει ως κατάσκοπος με σκοπό να εντοπίσει τους Άσχημους και να τους καταδώσει στις Αρχές- ΑΝ θέλει να γίνει Όμορφη και να ξαναβρεί τον αγαπημένο της φίλο στην άλλη μεριά.

Είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο, το πρώτο της σειράς (τα υπόλοιπα είναι : Pretties, Specials και κυκλοφόρησε κι ένα τέταρτο με τον τίτλο Extras), και παρόλο που απευθύνεται κυρίως σε νέους, μπορεί να διαβαστεί από όλους.

Για τους νέους που θέλουν να δουν και λίγα περισσότερα πράγματα για την «άλλη» πλευρά του κόσμου και το κοντινό μέλλον και βιβλία όπως αυτά του Όργουελ ή το Δόγμα του Σοκ τους πέφτουν πολύ βαριά – και αν με ρωτάτε, αν είστε κάτω των 20 μην μπείτε καν στη διαδικασία να διαβάσετε τόσο δύσκολα βιβλία- είναι μια τέλεια σειρά για να δείτε πολλά πράγματα διαφορετικά και να αρχίσετε να σκέφτεστε και διαφορετικά. Άσε που είναι και τίγκα και στα γκατζετάκια.

Ο συγγραφέας έχει «χτίσει» έναν πολύ αληθινό κόσμο, μια κοινωνία που προήλθε μετά από κάποια μεγάλη καταστροφή, όπου όπως και στο βιβλίο (και την ταινία) Divergent (καταπληκτική, δείτε τη), είναι οικονομικά ευημερούσα, καταπράσινη και άκρως ολοκληρωτική και ταξική (Οργουελική σε πιο βατή έκδοση)


Αγαπώ τα νεανικά βιβλία που υπερασπίζονται τη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, με ήρωες νεαρούς επαναστάτες που αρνούνται να γίνουν ακόμα ένα πρόβατο στο κοπάδι (ή αν πρόκειται να κάνουν το πρόβατο, τότε  σίγουρα θα είναι το μαύρο) Άντε και σε ταινία! Αν αποφασίσετε να πάρετε όλη τη σειρά, ψάξτε το, κυκλοφορεί σε πολύ καλή τιμή.


Καλημέρες!!


Lola Cathrine

26 Μαΐου 2015

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ Συνέντευξη με τη συγγραφέα κα Τζόκα Θεοδώρα!

Το blog μας έχει τη μεγάλη χαρά και τιμή, να φιλοξενεί αυτή την εβδομάδα να φιλοξενεί στις σελίδες του, τη συνέντευξη της συγγραφέως Τζόκα Θεοδώρας, η οποία μας απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια στις ερωτήσεις μας. Το νέο βιβλίος της κας Τζόκα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη, με τον τίτλο "Το βιβλίο της Ευδοκίας".




H Θεοδώρα Τζόκα γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά μεγάλωσε στη Βοστόνη των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα επαναπατρίστηκε μαζί με την οικογένειά της σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο ΑΠΘ. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως καθηγήτρια Αγγλικών στη δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ασχολήθηκε εκτεταμένα με μεταφράσεις, κυρίως στο χώρο της παιδικής λογοτεχνίας. Άρθρα, ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε πολλά free press έντυπα της χώρας, καθώς και στο διαδίκτυο. Έχει γράψει επίσης το μυθιστόρημα Το Παρελθόν Φυγείν Αδύνατον, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2013.



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


ΕΡΩΤΗΣΗ : Ζήσατε στη Βοστόνη μέχρι τα δεκαοχτώ σας χρόνια. Πόσο δύσκολο ήταν να προσαρμοστείτε στην Ελλάδα και στην ελληνική νοοτροπία όταν επιστρέψατε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Πάρα πολύ δύσκολο. Όποιος διαβάσει το πρώτο μου βιβλίο "Το Παρελθόν Φυγείν Αδύνατον" θα καταλάβει πολύ καλά τι εννοώ. Ο βίαιος ξεριζωμός που ήταν το φευγιό μου από την Αμερική σε μια πολύ τρυφερή ηλικία μού στοίχισε  και με σημάδεψε. Ανεξίτηλα θα έλεγα. Πιστεύω πως ακόμη δεν έχω προσαρμοστεί . Η διαφορά είναι πως τώρα δεν με πειράζει καθόλου να είμαι στο περιθώριο ενώ τότε με πείραζε πολύ.

ΕΡΩΤΗΣΗ :  Πόσο δύσκολο θεωρείται ότι είναι το λειτούργημα του δασκάλου / καθηγητή;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ήμουν καθηγήτρια για πολλά χρόνια σε δημόσια σχολεία όλων των βαθμίδων. Είναι ένα απίστευτα δύσκολο λειτούργημα - για γερά νεύρα και μεγάλες καρδιές - αλλά ιερό. Δεν έιναι ο καθένας που μπορεί να το κάνει και να το κάνει με επιτυχία. Το δυσκολότερο είναι να πάρεις τα παιδιά με το μέρος σου. Προυποθέτει να είσαι κι εσύ ακόμη παιδί. Ένας γερασμένος στην ψυχή δεν μπορεί να το κάνει αυτό.

ΕΡΩΤΗΣΗ :  Μετάφραση και συγγραφή. Ποια γοητεία σας ασκεί η καθεμιά;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Σίγουρα η συγγραφή με γοητεύει πιο πολύ. Η μετάφραση όμως είναι μια μεγάλη πρόκληση γιατί για να αποδώσεις επιτυχώς κάτι που έχει γράψει κάποιος άλλος είναι πολύ δύσκολο και θέτει μεγάλους προβληματισμούς. Είναι σαν να προσπαθείς να μπαίνεις στο μυαλό του άλλου. Ή καλύτερα στο πετσί του. Εκτός αυτού, πρέπει να κατέχεις εξίσου καλά και τις δύο γλώσσες... . να γνωρίζεις τις λεπτές αποχρώσεις κάθε γλώσσας και τη σωστή τους χρήση μέσα σε κάθε context.

ΕΡΩΤΗΣΗ : Υπάρχει κάποιο λογοτεχνικό έργο που έχετε μεταφράσει και θα θέλατε να το έχετε γράψει εσείς;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Όχι, ασχολούμαι κυρίως με επιστημονικά λογοτεχνικά άρθρα .






ΕΡΩΤΗΣΗ : «Το παρελθόν φυγείν αδύνατο». Πιστεύετε ότι το παρελθόν μας είναι σημαντικό για ότι χτίζουμε στο σήμερα και στο μέλλον, ή είναι προτιμότερο να το κλειδώνουμε στο χρονοντούλαπο και να το ξεχνάμε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Νομίζω πως το παρελθόν είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του τώρα και του αύριο. Και να το κλειδώσει κανείς στο χρονοντούλαπο, αυτό θα βρει τρόπο να σπάσει την πόρτα και να βγει. Αυτό παθαίνει η Νόρα, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου. Κλείδωσε το παρελθόν και μια ανύποπτη μέρα το βρήκε μπροστά της. Καλό είναι να αντιμετωπίζουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος και να μην τα φοβόμαστε. Αλλιώς έρχονται και σε στοιχειώνουν.

ΕΡΩΤΗΣΗ :  Πέστε μας δυο λόγια για «το βιβλίο της Ευδοκίας»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Η Ευδοκία είναι ένα βιβλίο που βγήκε βαθιά μέσα από την καρδιά μου και γράφτηκε σαν να το είχα ήδη γραμμένο μέσα στη ψυχή μου. Είναι η ιστορία της κοινής μοίρας κάποιον ανθρώπων που συναντιούνται, αλληλοεπιδρούν και αλληλοεξοντώνονται. Η μοίρα μας δεν είναι μια εξωτερική δύναμη απομονωμένη από τον κόσμο γύρω μας.  Συμπλέκεται με τη μοίρα άλλων ανθρώπων και το αποτέλεσμα καθορίζεται από αυτή την περίπλοκη και αμφίδρομη δυναμική.  Νομίζω πως η Ευδοκία ήταν θέλημα της μοίρας μου να γραφτεί γι αυτό και βγήκε τόσο αβίαστα από μέσα μου.




ΕΡΩΤΗΣΗ :  Πόσο δύσκολο είναι για σας γράψετε ένα βιβλίο που αναφέρεται σε μια εποχή που δεν την έχετε ζήσει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Σήμερα δεν είναι καθόλου δύσκολο νομίζω. Υπαρχουν τόσα εργαλεία και ειδικά το ιντερνέτ που σου επιτρέπουν να κάνεις την απαιτούμενη έρευνα. Αυτό και η φαντασία φτάνει.

ΕΡΩΤΗΣΗ : Τα εξώφυλλα και των δύο σας βιβλίων είναι ιδιαίτερα. Τα επιλέγετε αφού έχετε συγγράψει τα μυθιστορήματά σας ή αποτελούν αφορμή για να ξεκινήσετε τη δημιουργία σας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Πράγματι είναι ιδιαίτερα. Αλλά όχι εγώ δεν είχα καμία σχέση μα αυτά. Απλά έτυχε οι δύο οίκοι να έχουν πολύ καλούς γραφίστες.

ΕΡΩΤΗΣΗ : Αισθάνεστε ότι εκφράζεστε περισσότερο όταν γράφετε ένα ποίημα ή ένα διήγημα/μυθιστόρημα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Μάλλον και τα δύο. Αρχικά άρχισα με ποίηση, μετά διήγημα και κατέληξα στο μυθιστόρημα. Και τα τρία είδη με εκφράζουν εξίσου καλά.

ΕΡΩΤΗΣΗ :  Ποιο ήταν το πρώτο ποίημα που σας  μάγεψε ή/και σας έκανε να δακρύσετε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Το πρώτο ποίημα που με συγκίνησε σε πολύ μικρή ηλικία - έκτη δημοτικού θαρρώ ήμουν - ήταν το ποίημα του Robert Frost "Stopping by the woods οn a snowy evening". Από τότε ήξερα ... μάλλον κατάλαβα .. πως ήμουν γεννημένη για να γράφω.







ΕΡΩΤΗΣΗ : Υπάρχει Έλληνας ή ξένος συγγραφέας που έχετε διαβάσει όλα του τα βιβλία και τον ακολουθείτε πιστά;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Όχι, δεν μπορώ να το πω αυτό. Εκτός ίσως από τον Hemingway του οποίου διάβασα όλα τα βιβλία αλλά αυτό γιατί έκανα μεταπτυχιακό πάνω στη ζωή και το έργο του. Διαβάζω ό,τι κινεί το ενδιαφέρον μου

ΕΡΩΤΗΣΗ :  Πόσο σημαντική είναι η μουσική στη ζωή σας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Κάποτε άκουγα πολλή μουσική. Όχι τώρα πια. Τώρα προτιμώ τη σιωπή. Ιδίως όταν γράφω. Θέλω να ακούω τι γράφω. Για μένα η γραφή έχει μια δικιά της μουσική. Και πρέπει να την ακούω καλά για να αποφεύγω τις φάλτσες νότες.

ΕΡΩΤΗΣΗ : Αν έπρεπε να επενδύσετε μουσικά το κάθε σας βιβλίο, ποιο τραγούδι θα διαλέγατε για το καθένα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Για το "Το Παρελθόν φυγείν Αδύνατον" θα διάλεγα το "La Boheme"




Για το "Το Βιβλίο της Ευδοκίας" θα διάλεγα οπωσδήποτε  το "Τζιβαέρι μου". Κάθε φορά που το ακούω ανατριχιάζω και δακρύζω.


 


ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

1. "Το παρελθόν φυγείν αδύνατον", Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές


"Το Παρελθόν Φυγείν Αδύνατον αρχίζει με μια σειρά από μυστήρια γεγονότα που συμβαίνουν στην πενηντάχρονη Νόρα μια χιονισμένη νύχτα σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό της Δυτικής Μακεδονίας. Επιστρέφοντας από την κηδεία του ξάδελφου της, βρίσκει ένα μήνυμα στον υπολογιστή της από τον Αλγερινό φοιτητή που στη νιότη της είχε αγαπήσει σχεδόν μέχρι θανάτου. Το γεγονός αυτό στέκεται η αφορμή να ξυπνήσει μέσα της το παρελθόν με τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχει αφήσει και τα ένοχα μυστικά που κρύβει. 
Ξεκλειδώνοντας το παρελθόν, παρέα μ’ ένα μπουκάλι ουίσκι και μια νεκραναστημένη γάτα, η Νόρα αρχίζει να γράφει το βιβλίο της ζωής της αποφασισμένη να το τελειώσει πριν χαράξει η καινούργια μέρα και είναι αργά. Από τη Βοστόνη μέχρι τη Θεσσαλονίκη κι από τη Ρώμη μέχρι το Αλγέρι παρακολουθούμε τα γεγονότα της ζωής της που τη στιγμάτισαν: ο διωγμός της από τη Βοστόνη από τους ίδιους τους γονείς της, το πολιτισμικό σοκ του επαναπατρισμού της στην Ελλάδα το 1971 και ο καταδικασμένος έρωτάς της για έναν μουσουλμάνο συμφοιτητή της στα ζοφερά χρόνια της δικτατορίας. 
Η ηλεκτρονική της επικοινωνία με τον Αλγερινό φοιτητή που διαδραματίζεται ταυτόχρονα σ’ ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης παίρνει δραματικές διαστάσεις και εξαναγκάζει τη Νόρα να έρθει αντιμέτωπη με το παρελθόν που τόσα χρόνια επιμελώς απέφευγε. Οι διαστάσεις του χρόνου συμπλέκονται σ’ ένα περίεργο παιχνίδι κάπου ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα σπρώχνοντας την πλοκή μέχρι το καθαρκτικό της τέλος."


http://tovivlio.net/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B8%CF%8C%CE%BD-%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BD-%CE%B1%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BD/

2. "Το βιβλίο της Ευδοκίας", Εκδόσεις Λιβάνη


"Τη μάνα μου τη λέγανε Ευδοκία κι αυτή είναι η ιστορία της καθώς και η ιστορία των ανθρώπων που την πλαισίωναν στο τόσο σύντομο αλλά και τόσο τραγικό πέρασμά της από τον κόσμο. Αν μου ζητούσατε να περιγράψω το βλέμμα της μάνας μου με μία μόνο λέξη, αυτή που αβίαστα έρχεται στο νου μου είναι η λέξη «αντάρα». Έτσι τη θυμάμαι· ως μια μεσογειακή λυγερόκορμη καλλονή, με βλέμμα θεοσκότεινο, ανταριασμένο σαν την γκριζόμαυρη θάλασσα που μας ταξίδεψε στην Αμερική το φθινόπωρο του 1950.

Φεύγοντας, άφηνε πίσω της τα πάντα: τη μάνα της, τα δύο αδέρφια της, το σπίτι της και μια χώρα ρημαγμένη και εξαθλιωμένη από έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια εμφύλια σύρραξη χειρότερη από τη φασιστική λαίλαπα που σάρωσε όλη την Ευρώπη. Ακολούθησε το πεπρωμένο της, που ζητούσε εκδίκηση.

Σύντομα οι πρώτες θύελλες των ανέμων που σπάρθηκαν στην Ελλάδα θα ξεσπάσουν στη Γη της Επαγγελίας, απαιτώντας αιματηρές ανθρωποθυσίες για να κοπάσει η οργή τους και να επέλθει η νηνεμία.

Όταν η Ευδοκία παντρεύτηκε τον Αριστείδη, κανείς στο χωριό δεν μπορούσε να πιστέψει πως ένα κορίτσι μόλις δεκαεννιά χρονών κι από το γάργαρο νερό γαργαρότερο δόθηκε στο μαυραγορίτη Αριστείδη.

Η αλήθεια, όμως, είναι πως η μάνα μου συναίνεσε σ’ αυτή την παράταιρη ένωση. Όταν κάποτε, μικρό κοριτσάκι και γεμάτο περιέργεια όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, τη ρώτησα αν αγαπούσε τον μπαμπά, εκείνη είχε πει ένα ξερό «όχι», κι όταν επέμεινα να μάθω γιατί τότε τον παντρεύτηκε, αρκέστηκε σε ένα εξίσου ξερό «έτσι».

Είχα την εντύπωση πως πίσω από αυτή τη λακωνική απάντηση κρυβόταν μια μεγάλη ιστορία που δεν ήθελε να τη μοιραστεί με κανέναν."

http://www.livanis.gr/ViewPreRelease.aspx?Id=2481994


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΚΑΛΛΙΟΠΗ