17 Μαρτίου 2017

Κριτική του βιβλίου "Bloodman" Robert Pobi, εκδόσεις Bell

Αν ένα μυθιστόρημα καταφέρνει να σε κάνει να χάνεις τον ύπνο σου ακόμα και όταν έχουν περάσει μέρες αφότου το έχεις διαβάσει, πιστεύοντας ότι θα βρεις το "γιατί" δεν κατάφερες ούτε καν να πλησιάσεις στη λύση του μυστηρίου, τότε σίγουρα αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από τους φανατικούς θαυμαστές του αστυνομικού θρίλερ. Το "Bloodman" στροβιλίζεται ακόμα μέσα στο μυαλό μου, καθώς η δύναμη της υπόθεσης που πραγματεύεται σε συνδυασμό με τις έντονα φορτισμένες σκηνές και την γλαφυρή αποτύπωση της διαταραγμένης ψυχοσύνθεσης των πρωταγωνιστών του, δεν σε αφήνουν να ξεφύγεις από τα δίχτυα του. Ακόμα και όταν το ασύλληπτο φινάλε εμφανίζεται μπροστά σου με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αρνείσαι να το δεχτείς, κοιτάζεις έντρομος τις λέξεις και αδυνατείς να συνειδητοποιήσεις τη συγγραφική ευφυΐα του δημιουργού του.

ΚΛΙΚ για να διαβάσετε την υπόθεση


Η πλοκή ξεδιπλώνεται στο Μόντοκ του Λονγκ Άιλαντ, όπου ο ειδικός πράκτορας του FBI Τζέικ Κόουλ επιστρέφει στο πατρικό του μετά από ένα δυσάρεστο συμβάν.Ο Τζέικομπ Κόουλριτζ, πασίγνωστος ζωγράφος και πατέρας του, αυτοπυρπολήθηκε και νοσηλεύεται στο τοπικό νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Ο Τζέικ παλεύει με τις οδυνηρές αναμνήσεις του παρελθόντος και προσπαθεί να τιθασεύσει την οργή και το θυμό που κρύβει μέσα του. Την ίδια στιγμή η στυγερή δολοφονία μιας γυναίκας και ενός παιδιού θα τον αναγκάσει να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και να βάλει ένα τέλος στη δράση του ανθρώπου που σκότωσε με την ίδια αγριότητα τη μητέρα του πριν από τριάντα χρόνια. Και όλα αυτά κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη ενός τυφώνα που απειλεί να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του...

Στις πρώτες σελίδες προσπάθησα να καταλάβω τη λογική ακολουθία των γεγονότων αλλά και των στιγμών που ανέσυρε από τη μνήμη του ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο πράκτορας Τζέικ. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα ότι η ξέφρενη και παραληρηματική αποτύπωση των καταστάσεων αποτελούσε κομμάτι της ψυχολογικής χροιάς του μυθιστορήματος. Αφέθηκα λοιπόν στο ρυθμό του, παρακολουθούσα με ευλάβεια την εξέλιξη των στοιχείων και των ανατροπών και σύντομα βρέθηκα να κρατάω την ανάσα μου και να προσπαθώ να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου για να μη διαβάσω το τέλος κατευθείαν. Και αποζημιώθηκα απόλυτα. Ο Robert Pobi ξέρει με χειρουργική ακρίβεια πώς να στήσει τους χαρακτήρες του, πώς να συνδυάσει τις ψυχοσυναισθηματικές συγκρούσεις με την εξιχνίαση μιας φρικτής δολοφονίας, και να μην δώσει την ευκαιρία στον αναγνώστη ν' αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του. Το τέλος κάθε κεφαλαίου πυροδοτούσε νέες καταιγιστικές εξελίξεις και σε καλούσε να συνεχίσεις το ταξίδι και την αναζήτηση χωρίς αναπνοή.

Η συγκλονιστική υπόθεση που ξεδιπλώνεται μεθοδικά, απογειώνεται από τους χαρακτήρες της. Ο Τζέικ φαντάζει σαν να είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, αλλά η φυσιογνωμία του πατέρα, αν και εμφανίζεται σε λίγες σκηνές, καταφέρνει να κλέψει τις εντυπώσεις και να αναδείξει το ταλέντο του συγγραφέα. Η σχέση αυτών των δύο ανθρώπων μέσα στην πάροδο των χρόνων, οι εντάσεις και οι επώδυνες θύμησες, το ραγισμένο γυαλί της επικοινωνίας τους, η αποξένωσή τους και οι νέες συνθήκες που τους αναγκάζουν να αναμετρηθούν με το χθες για ακόμα μια φορά, είναι πραγματικά σμιλευμένα με μοναδικό τρόπο και προκαλούν ανατριχίλα. Η σκηνή του πατέρα να ζωγραφίζει στο νοσοκομείο ειλικρινά με ξεπέρασε. Ταυτόχρονα ο Pobi δεν στρογγυλεύει τις γωνίες του εγκλήματος : περιγράφει με λεπτομέρειες που σοκάρουν την αποτρόπαιη κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα θύματα του παρανοϊκού εγκληματία και αναγκάζει τον αναγνώστη να βιώσει την ασφυκτική ανάσα του θανάτου. 

Ένα τρομακτικό μυθιστόρημα που σε κάθε του σελίδα παραμονεύει ο Bloodman...

ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΚΑΛΛΙΟΠΗ




  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου